حدود اردیبهشت ماه سال 1383 چند نفر از جوانان بهائی شیراز که علاقه ای برای شرکت در فعالیّتهای اجتماعی داشتند و به دنبال راهی بودند که بتوانند وارد خدمات و اقدامات اجتماعی شوند، تصمیم گرفتند که عضو NGO پژوهشهای کودکان دنیا شوند و با توجّه به اهداف آن، فعالیّتهایی انجام دهند.

وقتی با هم مشورت کردند که چه اقدامی می توانند انجام دهند. تصمیم گرفتند که به یکی ازمحله های محروم شهر بروند و درآنجا به کودکان و نوجوانان خدمت کنند. وقتی این تصمیم را گرفتند؛ یکی از جوانان اظهار کرد که دوستی دارد در محله کتسبس ( یکی ازمحرومترین و فقیرترین و آلوده ترین محله شهر شیراز از لحاظ مسائل اخلاقی و جرائم ) که می تواند از او در مدرسه سؤال کند و پیشنهاد کاری را که می خواهند انجام دهند به او بدهد؛ ببیند نظرش چیست. هفته بعد دوست جوان اظهار کرد که همکلاسیش گفته : اگر بتوانید بیایید؛ خیلی خوب است چون این کودکان و نوجوانان واقعاً احتیاج دارند که به آنها در مشکلات درس مدرسه شان کمک شود اگر شما قبول کنید که بیایید؛ من خودم بچه ها را جمع می کنم.

گروه، با هم مشورت کردند که بهترین خدمت این است که بروند و به بچه ها در رفع اشکال درسیّشان کمک کنند. کتابهای درسی را تهیّه کردند و برای هر درس یکی از جوانان قبول کرد که رفع اشکال کند